21-07-09

Jan wolkers (1925-2007)

Jan Wolkers was afkomstig uit een gereformeerd milieu waar hij in zijn tienerjaren afstand van heeft genomen. De ouders van Jan Wolkers kwamen oorspronkelijk uit Amsterdam en hadden in totaal elf kinderen, van wie Jan het derde was. Vader Wolkers bezat voor de tweede wereldoorlog een slecht lopende kruidenierswinkel in Oegstgeest. Wolkers bezocht de mulo, maar moest al snel van school om te helpen in de winkel. Hij was o.a. dierenverzorger in een laboratorium van de Universiteit Leiden, was tuinman en schilderde landschappen. In de oorlog dook Wolkers onder Hij nam les aan de Leidse schilderacademie en hij leerde typen- de enige vaardigheid waarin hij ooit een diploma zou behalen. Kort na de bevrijding woonde Wolkers in Parijs. Jan Wolkers was driemaal getrouwd. In '47 huwde hij met Maria de Roo (1923-1993) Uit dit huwelijk werden drie kinderen geboren. Eric, Eva, en Jeroen. Eva overleed op 2 jarige leeftijd ('1949-1951) door een ongeluk in bad. Deze traumatische gebeurtenis zou wolkers later verwerken in de roman Een roos van vlees uit 1963. In 1958 trouwde Wolkers in Frankrijk met Annemarie Nauta. Het huwelijk zou niet lang duren. Deze periode vormde later de inspiratie voor de Roman Turks Fruit. Olga, de hoofdpersoon uit dit boek, was gebaseerd op Nauta. Met Olga's kanker en haar overlijden in Turks Fruit symboliseerde Wolkers het rouwproces dat hij doorging na het verbreken van de relatie met haar. In 1963 ontmoette Wolkers de op dat moment 17-jarige Karina Gnirrep zij woonde schuin tegenover zijn atelier. Zij is de dochter van Piet Gnirrep, die tijdens de oorlog vanwege zijn bijdrage aan het organiseren van de februaristaking tot 10 jaar gevangenisstraf veroordeeld werd, waarvan hij er 4 in een Duitse gevangenis heeft doorgebracht. In 1980 trouwde Wolkers met Gnirrep. In dat zelfde jaar werden hun kinderen -de tweeling Bob en Tom- geboren. Jan Wolkers overleed in zijn slaap op 19 oktober 2007, een week voor zijn 82ste verjaardag, aan leverfalen...Gedicht van Jan Wolkers: De herfst is het einde. / De bomen verwelken tot granaat. / Geef mij toch ook wat van die rode daar, De soep wordt snel verorberd tot bedrog. / De morsetekens van het slakkenspoor glinsteren als tranenvegen op de stoep. / De poppenwegen schimmelt in de schuur, een wang van celluloid is nooit tevreden. De vaas van mensenvlees wordt goed gevuld, en volgt het bloedspoor van de vliegenzwammen. / Wie vangt het laatste gele blad? / De dode wesp zit in de kous gevangen, de nerven kleuren in het weefsel zwart, we wisten niet dat doodgaan kon gebeuren. /dyn006_original_297_300_pjpeg_2535747_f114734653d9ac43398535ddca15f9d7

10:14 Gepost door William Fields in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.