11-07-09

J. Slauerhoff

Jan Jacob Slauerhoff ( 1898 - 1936 ) was een van de belangrijkste Nederlands dichters en romanschrijvers van het interbellum. Hij publiceerde altijd onder de auteursnaam J. Slauerhoff, hoewel na zijn dood soms werken verschenen onder andere naamsvarianten, zoals bijvoorbeeld J.J. Slauerhoff. Slauerhoff studeerde geneeskunde te Amsterdam. In zijn studententijd leerde hij Simon Vestdijk kennen, en schreef hij zijn eerste gedichten, waarvan een paar gepubliceerd werden in het studentenblad Propria Cures. Slauerhoff nam niet deel aan het conventionele studentenleven, maar verkoos een bohemien-achtige, afstandelijke positie, gemodelleerd naar zijn helden, de Franse symbolistische dichters Baudelaire, Verlaine, Corbière en Rimbaud. Vanaf 1921 begon Slauerhoff zijn eerste serieuze gedichten te publiceren, in het literaire tijdschrift Het getij. Zijn eerste dichtbundel, Archipel, volgde in 1923. In dat zelfde jaar studeerde hij af. Doordat hij weinig vrienden en vooral veel vijanden had gemaakt in de besloten kringen van geneeskundigen viel het hem zwaar een fantsoenlijke medische aanstelling te krijgen in Nederland. Hij besloot daarom aan te monsteren als scheepsarts bij een rederij die op Nederland-Indië voer. Zijn zwakke gezondheid speelde hem meteen parten: op zijn eerste reis kreeg hij last van een maagbloeding en astma-aanvallen. Slauerhoff keerde terug naar Nederland, waar hij waarnemer werd in een aantal praktijken. In 1928 ging Slauerhoff varen voor de Koninklijke Hollandse Lloyd en maakte een aantal reizen naar Latijns-Amerika. Zijn gezondheid ging er iets op vooruit en zijn literaire productie nam evenredig toe. Vanaf 1929 was Slauerhoff weer meer in Nederland te vinden. Hij was onder meer assistent aan de kliniek voor dermatologie en geslachtsziekten van de rijksuniversiteit Utrecht. In 1930 trouwde hij met danseres en balletschoolhoudster Darja Collin, wat het begin was van een ( korte ) gelukkige periode in Slauerhoffs leven. In 1931 werd Slauerhoff weer ziek en vertrok hij naar het Italiaanse Merano om te gaan kuren. Zijn vrouw volgde hem in 1932, zodat ze samen de geboorte van hun eerste kind konden beleven. Het kind werd echter dood geboren, wat een zware depressie bij Slauerhooff veroorzaakte, nog een desillusie bovenop zijn lichamelijke klachten. Later in 1932 monsterde Slauerhoff weer aan, ditmaal bij de Holland-West-Afrikalijn. Zijn algemeen slechte gezondheid bleef hem zorgen baren en hij overwoog te verhuizen naar Noord-Afrika. In 1934 opende hij in Tanger een praktijk , maar in oktober van datzelfde jaar was hij alweer in Nederland. De periodes van ziekten werden langer, de symptonen erger en zijn relatie met Collin leed er erg onder. Zijn faam als schrijver groeide daarentegen steeds meer. In 1935 volgden weer enkele zeereizen, maar ook de scheiding van Collin. Tijdens zijn laatste reis, naar Zuid-Afrika, werd hij ernstig ziek; hij kreeg malaria over een verwaarloosde tuberculose. Slauerhooff ging opnieuw naar Merano om te herstellen. Maar het was te laat, nog steeds ziek keerde hij in 1936 terug neer Nederland, waar hij werd opgenomen in een rusthuis. Hij stierf op 5 oktober, kort na zijn 38e verjaardag en drie maanden na de publicatie van zijn laatste dichtbundel, een eerlijk zeemansgraf. Bezinning: Na de schrik en begenadiging/ onder 't snikken van verzadiging/ na de feesten van het vleesch/ keert de geest en rijst de vrees: deze extase keert niet weer. 't Licht doet dwaas en 't leven zeer.38XCAWA7Z5GCAO06SV0CAAPZJD1CAKWM7DKCAISTY5XCA85R25VCAJZYSXRCAW7W5H8CA95GLHICA2DU15JCAY6HP25CAGKHKJICADGHI23CACMG6GUCARIX5WYCAO9YKEQCA0E0O99CA6V2O8OCA1WD79C

14:09 Gepost door William Fields in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.